Prolog

  Obudziłam się dość wcześnie. Byłam w nie najlepszym nastroju. Zresztą, od czasu śmierci rodziców taki stan to dla mnie rutyna. Na szczęście mam Melanie. Jest dla mnie jak siostra. Gdyby nie ona, już dawno bym ze sobą skończyła. Mam jeszcze ciocię w Londynie, ale bardzo rzadko ją widuję, dlatego w gruncie rzeczy oprócz Mel nie mam nikogo...
  Niechętnie zwlekam się z łóżka i podążam ciężkimi, wolnymi krokami do łazienki. Wykonuję wszystkie poranne czynności. Mycie, czesanie, ubieranie... Zazwyczaj wszystkie moje dni wyglądają tak samo. Moje życie to po prostu ciągła rutyna... Spoglądam na blizny na nadgarstku. Ślady po nacięciach... Kilka łez ścieka prosto do spływu w umywalce. Moje życie jest naprawdę zagmatwane. Ciągle próbuję sobie wszystko poukładać, ale trudno jest robić cokolwiek, jeśli nie masz motywacji, robisz coś, nie widząc w tym większego sensu.
  Schodzę do kuchni na śniadanie. Po chwili słyszę kroki z góry i widzę zaspaną Melly. Przyjaciółka spogląda w moje smutne oczy i mocno mnie przytula. Zerka na moje blizny i czuję jak zbiera jej się do płaczu. Po policzku ścieka jej samotna łza. Chcę podjąć jakieś kroki, czas na zmiany... Kocham Melly i nie chcę być dla niej ciężarem...


                                                                    ***

- Nie mam pojęcia jak sobie to wyobrażasz... - westchnęłam. - Chciałam zmian, no ale przeprowadzka? Chcesz porzucić to wszystko?
- A co tu jest do porzucania? Nie mamy tu nic za czym można tęsknić... - powiedziała Mel spoglądając na mnie niepewnym wzrokiem.
- No nie wiem... - westchnęłam.
- Zobaczysz, Londyn otwiera przed nami nowe możliwości, poza tym mieszka tam twoja ciocia Debby...
- Zobaczymy... - powiedziałam poklepując lekko przyjaciółkę po ramieniu.
Rzeczywiście, to co mówiła Mel miało sens. Chyba byłabym gotowa zrobić to nawet dla niej samej. Musimy to jeszcze przemyśleć...